Ακούω τη μουσική του
στο πιάνο.
Τα γράμματά τους αφημένα στο τραπέζι,
κι εγώ ένας μικρός κομπάρσος
να κρυφοκοιτάζω.
Θα ‘λεγα πως ζηλεύω,
και είναι αλήθεια,
μιας και κάποιοι ζήσανε
το όνειρο.
Κι ανάμεσα στους ήχους,
κι ανάμεσα στις λέξεις,
να κλαίω με αγάπη.